دسته: فقط برای امروز

فقط برای امروز

۳۱ حمل (فروردین ماه)

“رها کردن”

اعتیاد یک بیماری خانوادگی است، اما فقط می توانیم خود را تغییر دهیم.

“جزوه جوانی و بهبودی”

بسیاری از ما از خانواده های به شدت آسیب دیده می آییم. در مواقعی عدم سلامت عقل که در میان خویشاوندان ما حاکم است، غیر قابل تحمل به نظر می رسد. گاهی اوقات می خواهیم ساک خود را ببندیم و از آنها دور شویم. دعا می کنیم اعضای خانواده ما در بهبودی به ما بپیوندند، اما شدیداً باعث تأسف است که این امر همیشه اتفاق نمی افتد. گاهی اوقات علیرغم بهترین تلاشهای ما برای رساندن پیام، متوجه می شویم نمی توانیم به عزیزترین نزدیکان خود کمک کنیم. بر اساس تجربه گروهی ما آموخته ایم اغلب برای کمک به خویشاوندان خود بیش از حد به آنها نزدیک هستیم. درمی یابیم بهتر است آنها را به مراقبت نیروی برتر بسپاریم. دریافته ایم وقتی از تلاش برای حل مشکلات خانواده خود دست می کشیم، به آنها فرصت مورد نیاز برای حل مشکلات زندگی خودشان را می دهیم. با یادآوری اینکه ما قادر به حل مشکلات برای آنها نیستیم، به خود آزادی می دهیم که به اداره امور زندگی خود بپردازیم. ایمان داریم خداوند به خویشاوندان ما کمک خواهد کرد. اکثر اوقات بهترین چیزی که می توانیم به عزیزان خود بدهیم الگوی بهبودی مداوم خود ماست. به خاطر حفظ سلامت عقل خود و خانواده خود، باید به خویشاوندان خود اجازه دهیم روشهای خود را برای بهبودی پیدا کنند.

فقط برای امروز: تلاش می کنم برنامه خود را انجام دهم و خانواده خود را به مراقبت نیروی برتر بسپارم.

معتادان گمنام افغانستان

https://naafg.org

فقط برای امروز

۳۰ حمل (فروردین ماه)

 

“تلاش سخت”

تلاش سخت «بسیاری از اوقات معتادان پاداش فعالیت را بدون انجام کار سخت جستجو کرده اند.

“کتاب پایه”

وقتی برای اولین بار به NA آمدیم، برخی از ما همه چیز می خواستیم و آن هم فوراً؛ آرامش، اتومبیل، روابط خوشایند، دوست، صمیمیت با راهنما، یعنی همه چیزهایی که سایر افراد پس از ماه ها و سالها کارکرد قدمها و زندگی کردن طبق شرایط زندگی آن طور که هست، به دست آورده بودند. از طریق تجربه درس دشواری را فرا گرفتیم که آرامش تنها از طریق کارکرد قدمها حاصل می شود. اتومبیل جدید از طریق حضور روزانه در محل کار و تلاش برای “اجرای این اصول در همه امور خود” از قبیل شغل به دست می آید. روابط سالم در نتیجه تلاش زیاد و تمایل دوباره برای برقراری ارتباط حاصل می شود. دوستی با راهنما در نتیجه برقراری ارتباط در مواقع تفریح و نیز در مواقع سختی و گرفتاری به دست می آید. در معتادان گمنام راه بهتری برای زندگی پیدا کرده ایم. اما برای رسیدن به مقصد خود باید سخت تلاش کنیم.

فقط برای امروز: زندگی بهتری می خواهم. از خواسته های خود ترازنامه ای تهیه می کنم و راه رسیدن به این خواسته ها را پیدا می کنم، درباره آن با راهنمای خود صحبت می کنم و تلاش لازم را انجام می دهم.

معتادان گمنام افغانستان

https://naafg.org

فقط برای امروز

۲۹ حمل (فروردین ماه)

“من درک می کنم”

با فروتنی از او خواستیم تا کمبودهای ما را برطرف سازد.

“قدم هفتم”

وقتی برای برطرف شدن نواقص شخصیتی خود کاملاً آماده هستیم، بسیاری از ما واقعاٌ کاملاً آماده ایم! به طور طعنه آمیز، در این هنگام است که مشکل واقعاً شروع می شود. هر چه بیشتر برای رها شدن از نقصی خاص تلاش می کنیم، ظاهراً این کمبود قوت بیشتری پیدا می کند. واقعاً فروتنانه است که متوجه شویم نه تنها در برابر اعتیاد خود بلکه حتی در برابر نواقص شخصیتی خود نیز عاجز هستیم. سرانجام همه چیز درست می شود. قدم هفتم پیشنهاد نمی دهد که خود ما کمبودهای خود را برطرف کنیم، بلکه از نیروی برتر خود می خواهیم آنها را برطرف سازد. کانون توجه دعاهای ما شروع به تغییر می کند. با اقرار به ناتوانی خود در رفع نواقص، از نیروی برتر درخواست کردیم آنچه نمی توانیم برای خود انجام دهیم برای ما انجام دهد و منتظر ماندیم. برای روزهای بسیاری، برنامه ما ممکن است در قدم هفتم باقی بماند. شاید رهایی ناگهانی و کاملی از نواقص خود پیدا نکنیم—اما اغلب اوقات به طور قطع تغییر ظریفی را در احساس خود نسبت به خود و دیگران تجربه می کنیم. از طریق دیدگاهی که قدم هفتم در اختیار ما قرار می دهد، به تدریج به اطرافیان خود با خرده گیری کمتری نگاه می کنیم. می دانیم بسیاری از آنها درست مثل ما با کمبودهایی در کشمکش هستند که دوست دارند از آنها رهایی یابند. می دانیم درست مثل ما آنها نیز در برابر نواقص خود عاجز هستند. از اینکه آنها نیز مانند ما فروتنانه برای رفع شدن نواقص خود دعا می کنند، متحیر می شویم. همان طور که ارزیابی خود را فرا گرفته ایم، با حس همدردی نشأت گرفته از فروتنی شروع به ارزیابی دیگران می کنیم. وقتی به دیگران نگاه می کنیم و خود را زیر نظر داریم، سرانجام می توانیم بگوییم: «من درک می کنم.»

فقط برای امروز : خدایا به من در دستیابی به بینش قدم هفتم کمک کن. کمک کن که درک کنم.

معتادان گمنام افغانستان

https://naafg.org

فقط برای امروز

۲۸ حمل (فروردین ماه)

“اولویت: جلسات”

ابتدا احساس می کردم شرکت در بیش از یک یا دو جلسه در هفته غیر ممکن است.این کار در برنامه پرمشغله من نمی گنجید. بعدها پی بردم اولویتهای من [180] درجه برعکس شده است. پس همه چیزهای دیگر باید خود را با برنامه جلسات من مطابقت می دادند.

“کتاب پایه”

برخی از ما وقتی برای اولین بار به معتادان گمنام آمدیم، به ندرت در جلسات حضور می یافتیم و بعد تعجب می کردیم چرا نمی توانیم پاک بمانیم. آنچه به زودی آموختیم این بود که اگر می خواهیم پاک بمانیم باید شرکت در جلسات را اولویت خود قرار دهیم. بنابراین دوباره شروع کردیم. با پیروی از پیشنهاد راهنمای خود، متعهد شدیم که در نود جلسه طی نود روز حضور یابیم. در سی روز اول خود را به عنوان تازه وارد معرفی کردیم تا دیگران بتوانند با ما آشنا شوند. با راهنمایی راهنمای خود از صحبت کردن طولانی دست برداشتیم تا گوش دادن را یاد بگیریم. به زودی چشم انتظاری برای شرکت در جلسات را آغاز کردیم و شروع به پاک ماندن کردیم. امروز، به دلایل مختلفی در جلسات شرکت می کنیم. گاهی برای به مشارکت گذاشتن تجربه، توانایی و امید با اعضای جدیدتر به جلسات می رویم. گاهی برای دیدن دوستان خود به آنجا می رویم و گاهی فقط به این خاطر که به در آغوش گرفتن کسی نیاز داریم، به آنجا می رویم. گهگاهی جلسه ای را ترک می کنیم و متوجه می شویم که واقعاً به یک کلمه از چیزی که گفته شده، گوش نداده ایم—اما هنوز هم احساس بهتری داریم. جو شادمانی و عشقی که جلسات ما را پر می کند، ما را برای یک روز دیگر، پاک نگاه داشته است. مهم نیست برنامه ما چقدر پرمشغله است، در هر حال حضور در جلسات را اولویت خود قرار می دهیم.

فقط برای امروز: از ته دل می دانم شرکت در جلسات به طرق مختلفی به من سود می رساند. امروز، خواهان چیزهایی هستم که برای من مفید است. در جلسه ای حضور می یابم.

 

معتادان گمنام افغانستان

https://naafg.org

فقط برای امروز

۲۷ حمل (فروردین ماه)

“عمل کردن طوری که انگار”

امروز، به دنبال راه حل می گردیم، نه مشکل. آنچه آموخته ایم را به طور تجربی آزمایش می کنیم.

“کتاب پایه”

اولین باری که شنیدیم باید “طوری عمل کنیم که انگار”، بسیاری از ما با پرخاش گفتیم: «اما این صادقانه نیست! فکر می کردم همواره قرار است درباره احساسات خود در معتادان گمنام صادق باشم.» احتمالاً می توانیم درباره اولین باری که وارد برنامه شدیم، تعمق کنیم. شاید به خداوند ایمان نداشتیم، اما در هر حال دعا می کردیم. یا شاید مطمئن نبودیم برنامه برای ما مؤثر واقع شود، اما شرکت در جلسات را صرف نظر از تصور خود ادامه می دادیم. همین مسئله درباره پیشرفت ما در بهبودی نیز صادق است. شاید از جمعیت هراس داشته باشیم، اما اگر با اطمینان عمل کنیم و تلاش خود را انجام دهیم، نه تنها درباره خود احساس بهتری داریم، بلکه متوجه می شویم دیگر از همایشهای بزرگ هراس نداریم. هر عملی را که با این روحیه انجام دهیم، ما را به افرادی که باید باشیم نزدیکتر می کند. هر تغییر مثبتی که ایجاد می کنیم، موجب احترام به نفس ما می شود. از طریق متفاوت عمل کردن، به تدریج متوجه می شویم به طور متفاوتی فکر می کنیم. از طریق “عمل کردن طوری که انگار” خود را به تفکر درست عادت می دهیم.

فقط برای امروز: فرصت را غنیمت می شمارم تا طوری عمل کنم که انگار می توانم وضعیتی را بپذیرم که سابقا از آن فرار می کردم.

معتادان گمنام افغانستان

https://naafg.org